Προγενέστερα της περιόδου του Ιωάννη Καποδίστρια όπως και μεταγενέστερα, ο φθόνος μεταξύ των Ελλήνων αποτελούσε την κύρια αιτία διχασμών που ρίζωσαν βαθιά στον εθνικό κορμό και έχουν δυστυχώς συνέχεια μέχρι σήμερα.
Που πάμε άραγε με τόσο μίσος μεταξύ μας;
Πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει η χώρα με τόσα τραγικά λάθη και παραλείψεις κυβερνήσεων και κομμάτων;
Τι αντίδοτο άραγε να υπάρχει κατά των πολλαπλών φανατισμών που μετατρέπουν χιλιάδες ανθρώπους σε κατώτερα όντα;
Διανύουμε την δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα με τόσα εσωτερικά προβλήματα, εθνικά θέματα και αντί να συσπειρωνόμαστε γινόμαστε κομμάτια.
Η Βουλή των Ελλήνων εξακολουθεί να προτιμά το ανώτερο κοινοβουλευτικό όριο των 300 εδρών αντί των 200 που είναι το κατώτερο. Και επιπλέον να έχει καθιερωθεί στα χρόνια της μεταπολίτευσης από τις εκάστοτε κυβερνήσεις με τις “ευλογίες” των κομμάτων της αντιπολίτευσης η επιλογή εξωκοινοβουλευτικών προσωπικοτήτων σε κυβερνητικές θέσεις υπουργών και υφυπουργών.
…………………………………………………………………………………………………….