Δευτέρα , 18 Δεκεμβρίου 2017
Ανακοίνωση

Έτσι όργωνε, θέριζε και τυροκομούσε σ’ όλη του τη ζωή

 Το όργωμα της γης με τα ζώα 



 

 Η ώρα του αλωνιού 


 

 

              Η διαδικασία παρασκευής της «μανούρας», το νόστιμο πικάντικο τυρί της Σίφνου.  

Μια αληθινή ιστορία γνωριμίας μ’ έναν πολύ φιλόξενο εργατικό αγρότη-κτηνοτρόφο, τον Γιώργο Πατριάρχη. Στο Τρουλάκι της Σίφνου, ένα χωριό που ήταν ξεχασμένο, χωρίς δρόμο, νερό και φως έτυχε να τον γνωρίσω το 1978, να γίνουμε φίλοι διατηρώντας αμοιβαία φιλία. Από τότε πέρασαν 33 ολόκληρα χρόνια δίχως να έχουμε σταματήσει ν’ ανταλλάσσουμε αλληλογραφία και να μιλάμε κάπου, κάπου τηλεφωνικά, ενώ συναντηθήκαμε στο χωριό του μεταγενέστερα μερικές φορές ακόμα.

Δέκα εννέα χρονών ήμουν όταν κατατάχθηκα στη Χωροφυλακή για να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία με «συμβόλαιο» πενταετίας αφού οι καιροί τότε ήταν ιδιαίτερα δύσκολοι για τους νέους και τις οικογένειές τους που δεν είχαν οικονομική ευμάρεια… Έτσι, λοιπόν, παιδί κι εγώ από φτωχή οικογένεια με την ατυχία να έχω χάσει τον πατέρα μου στην ηλικία των οκτώ ετών, βρήκα… καταφύγιο σε αυτό το Σώμα. Αποφοιτώντας από τη Σχολή Χωροφυλακής Ρόδου το 1976 τοποθετήθηκα νέος χωροφύλακας στο Σταθμό Χωροφυλακής Σίφνου, ένα μικρό και άγνωστο ακόμα σε πολλούς ανθρώπους νησί των Κυκλάδων. Νοέμβριος μήνας ήταν, όπου ύστερα από ένα πολύωρο ταξίδι στο φουρτουνιασμένο πέλαγος με το πλοίο της γραμμής «Άγιος Γεώργιος», μπήκαμε στον απάνεμο κόλπο του λιμανιού ενός οικισμού της Σίφνου με την ονομασία Καμάρες. Οι εντυπώσεις από την πρώτη στιγμή, παρά τη ζάλη με το ταξίδι, ήταν θετικές. Μ’ άρεσε το τοπίο του νησιού, μ’ άρεσαν οι άνθρωποι, μόνο που η προφορά τους σε ορισμένες λέξεις με προβλημάτισε επειδή δεν καταλάβαινα τη σημασία τους. Για παράδειγμα, το πουθενά το έλεγαν «πούοτα», το τίποτα «τίοτα» και τα μικρά ονόματα  λεγόταν μισά, όπως ο Γιάννης «Για» και η Κατερίνα του Στέλιου «Κατέ του Στε». Συνήθισα γρήγορα και χρησιμοποιούσα την τοπική διάλεκτο, άλλωστε, κάθε τόπος έχει τους δικούς του ιδιωματισμούς. Εντύπωση όμως, μεγάλη μου έκανε ότι πολλών κατοίκων τα επώνυμα τελειώνανε σε «άκης», όπως Καμπουράκης, Γιαλινάκης, Πολενάκης κλπ. Οι άνθρωποι που μένουν στο νησί έχουν μια έμφυτη ροπή προς το ρυθμό και την αρμονία και τραγουδάνε, σε κάθε περίσταση, τις χαρές και τα βάσανα της ζωής, τον έρωτα και τους καημούς του, πότε με ρίμες και σατιρικά δίστιχα και πότε στο σκοπό των πρωτοχρονιάτικων καλάντων. Υπάρχει και μια άποψη που αποτελεί, μάλλον, την πιθανότερη εξήγηση αυτού του φαινόμενου. Πώς, πολύ βοήθησε στη διαμόρφωση της σιφνιακής λαικής ποίησης και στιχουργίας, ο συγχρωτισμός και η διαβίωση των κατοίκων του νησιού με τους Κρητικούς αγωνιστές, που τον 17 αιώνα, κυνηγημένοι από τους Τούρκους, που είχαν καταλάβει την Κρήτη, βρήκαν καταφύγιο στη Σίφνο και αρκετοί έμειναν εκεί. Δύο χρόνια υπηρέτησα την θαυμάσια τοπική κοινωνία που με την αγάπη της με βοηθούσε ν’ ανακτώ δυνάμεις στις διαφωνίες που είχα με το πνεύμα διοίκησης της Υπηρεσίας… Ένα, λοιπόν, από τα χωριά της Σίφνου με ελάχιστους κατοίκους ήταν το Τρουλάκι, στο οποίο τότε δεν πήγαινε αγροτικός δρόμος. Δύο μέρες πριν αναχωρήσω στη νέα μου Υπηρεσία στη Σέριφο- εξίσου όμορφο νησί-  αντικριστά με τη Σίφνο, με διέταξε ο διοικητής μου να εκτελέσω υπηρεσία στο βορειοδυτικότερο παραθαλάσσιο χωριό της, τη Χερρόννησο. Οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεπαν να πήγαινα με καΐκι και έτσι ακολούθησα το μονοπάτι διανύοντας μια τεράστια διαδρομή με ενδιάμεσο σταθμό το Τρουλάκι, που έφτασα περπατώντας μετά από τέσσερις ώρες. Εκεί με υποδέχτηκε ο Γιώργος Πατριάρχης με την καλή του γυναίκα την κυρά Φλώρα, η οποία έχει κλίση στη λαϊκή ποίηση. Στο φιλόξενο μικρό σπιτικό τους ξεδίψασα, ξεκουράστηκα, γευμάτισα διάφορα νόστιμα φαγητά που έφτιαξε η κυρά Φλώρα και μου άρεσε ιδιαίτερα το τυρί «μανούρα». Κι ενώ δεν είχα πιει κρασί, η κατανάλωση του τυριού, επειδή είναι «ποτισμένο» στην ύλη του κρασιού μ’ έφερε αργότερα σε ευθυμία, ενώ συνέχιζα την πορεία μου για την Χερρόννησο και άρχισα να τραγουδώ. Αφού τελείωσα την αποστολή μου, πήρα πάλι τον δρόμο της επιστροφής. Στο Τρουλάκι με περίμεναν για να συνεχίσουμε το γεύμα. Η κουραστική πεζοπορία κατέληξε στη δημιουργία μιας καλής φιλίας. Από τη Σίφνο έφυγα, αλλά με τον κόσμο της έχω κρατήσει όμορφες θύμισες. Αφορμή για το άρθρο αυτό – αφιέρωμα – αποτέλεσε ένα δυσάρεστο νέο, το οποίο πληροφορήθηκα το μεσημέρι του Σαββάτου 30 Απριλίου. Ο φίλος μου ο Γιώργος Πατριάρχης «έφυγε» από τη ζωή. Οι φωτογραφίες αυτές δείχνουν την αγροτική του δράση τις εποχές που ακόμα το χωριό του ήταν όπως το γνώρισα την πρώτη φορά. Σήμερα το Τρουλάκι είναι εντελώς διαφορετικό. 

 

    

Εδώ θα δείτε άλλο ένα θέμα από τη Σίφνο. 
http://eparxiakofos.gr/%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%AF%CF%86%CE%BD%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%AC/

Απαντήστε

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.Τα υποχρεωτικά πεδία είναι σημειωμέα *

*

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Πηγαίνετε Στην Κορυφή
Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com